بی نام

.

armitaa — Mon, 29 Oct 2007 05:09:18 GMT

لعنت به این آدمها....

armitaa — Wed, 13 Jun 2007 19:51:18 GMT

- نمي‌‌دانم چرا وقتي مي‌گويد "هستي‌ام" مثل بار قبل بي‌جواب نمي‌گذارمش.

ميداني! تو ممكن است سالها سرپوش بگذاري روي علامت سوالي كه هرازگاهي سرك مي‌كشد و قلقلكت مي‌دهد. اما زماني پيش مي‌آيد كه سرپوش‌گذاشتن و خفه كردن كاري از پيش نمي‌برد.

امروز همان روز بود. چرايي را كه اين چند سال آزارم مي‌داد را به زبان آوردم. پووووووف... باورت نمي‌شود. مثل مجسمه خيره شده بودم به مانيتور و تكان نمي‌خوردم. فقط خيره نگاه مي‌كردم به جملاتي كه هستي تند و تند تايپ مي‌كرد و مثل پتك مي‌كوبيد توي ِ مغزم. نمي‌دانم خانم همكار چند بار صدايم كرد تا شنيدم و نگاهش كردم. پرسيد: خوبي؟! چرا انقدر رنگ پريده؟

تازه انگار از آن حالت شوك خارج شدم. تازه فهميدم انگار بايد ناراحت باشم، عكس‌العملي، چيزي و چشمهايم لبريز اشك شد.

خداي من! باورم نمي شود. باز يكي انگار چنگ انداخته دور قلب ِ كوچك ِ بيچاره‌ام و فشارش مي‌دهد. فشار مي‌دهد، فشار مي‌دهد، با تمام قوا و انرژيش فشار مي‌دهد. نفسم گرفته، مغزم ديوانه‌وار كار مي‌كند و تكه تكه هرچيزي را ازگوشه‌اي پيدا مي‌كند و مي‌آورد جلوي ِ چشمم.

دو روز مانده به امتحان معادلات بود، همان معادلات كه طلسم شد براي ِ من. نشسته بودم و تازه جزوه را باز كرده بودم كه نگاهي بياندازم. زنگ زدند، پستچي بود. با تعجب فراوان نامه را باز كردم. 5 صفحه نامه را با بهت خواندم. بهت و اشك... يك‌بار...دوبار..چند بار. ديوانه شده بودم. امتحان معادلات خراب شد. برگه خالي... نمي‌توانستم تمركز كنم...فكر كنم. و عذاب وجدان را با همان 5 صفحه نامه انداخت به جان ِ من تا همين امروز.

هربار كه مي‌آمد، هربار كه اتفاقي مي‌ديدمش ديوانه مي‌شدم. نگاه ِ طلبكارانه‌اش، حرفهاي معني‌دارش... هميشه فكر مي‌كردم واقعا من مقصر هستم كه نخواستمش؟ من آدم رذلي هستم كه تركش كردم؟ من پستم كه عجز و لابه‌هايش را نشنيده گرفتم؟ من گناهكارم كه حتي نرفتم بيمارستان ملاقاتش، سراغي نگرفتم، پيغامي نفرستادم.

امروز هستي با حرفهايش آنچنان سيلي‌اي به صورتم زد كه همه مستي از سرم پريد. قابل اطمينان‌ترين آدم زندگي‌ام اينطور فرو ريخت و پودر شد. باورم نمي‌شد كه نشسته باشد و از قطع شدن ارتباط من با هستي و همه بچه‌هاي ديگر استفاده كرده باشد و اينطور از من يك شخصيت هرجايي و هرزه ساخته باشد. باورم نمي شد كه تمام درددل‌هاي من، تمام صحبتهاي ِ من، خصوصي‌ترين زواياي زندگيم را براي همه آدمهايي جار زده باشد كه خيلي هم دوست نبودند. بعد هم بيايد با قيافه مظلوم و معصوم‌نمايش، توي ِ سر من بكوبد، نصيحتم كند، سركوفتم بزند.

پ.ن۱: حالم بد بود...خيلي بد. اما وقتي SMS زدي و گقتي: "دير فهميدن بعضي چيزها، بهتر از هرگز نفهميدنشان است" تازه قلبم كمي آرام گرفت و تازه فشار ِ بي‌امان آن پنجه پولادين اندكي كم شد. حق با توست. خوب شد كه فهميدم. كمترين حسنش برداشته شدن بار سنگين عذاب وجداني بود كه با كارها و فيلم‌بازي‌كردنها و حرهايش روي ِ دوشم گذاشته بود.

-----------------

۲-

بي فايده است شخم زدن ِ گذشته، زير و رو كردنش، تكه‌هاي پازل را كنار هم چيدن. يادآوريش هم حتي بي‌فايده است. گرجه بهتر است بگويم احمقانه... و من احمقم.

چطور مي شود كه آدمي با آنهمه ادعاي ِ دوست‌داشتن و فداكاري و مهرباني و محبت، اينطور از آب درمي‌آيد؟ چطور مي شود با اين اوصاف اطمينان كرد؟ چطور مي شود درد دل كني و ته دلت نلرزد از دو روز ديگر، دو هفته ديگر، دو سال ديگر؟ چطور مي‌تواني دوست بداري، دوست داشتن يكي را باور كني وقتي آدمهاي ِ قابل اطمينان ِ زندگيت يكي‌يكي تو زرد از آب درمي‌آيند؟

و تو...چطور توانستي؟ چطور؟ من با بدترين آدمهاي ِ زندگيم اينكار را نكردم كه تو كردي. چطور توانستي بشيني توي ِ آن جمع و من را، آدمي را كه به قول خودت دوست داشتي فاحشه بنامي؟ چطور توانستي و زبان در دهانت چرخيد كه بگويي: آرمي جنده است؟ چطور من را گذاشتي آن وسط، ميان ِ گرگهاي ِ گرسنه و مترصد فرصت و حرفهايي زدي كه خيلي‌هايشان زاده تخيلت بود؟ چطور توانستي از طرف ِ من، كه روحم هم از همه چيز بي‌خبر بود اينهمه حرف بزني و برايم دشمن تراشي كني؟ چطور حالا مي‌تواني هنوز زل بزني توي ِ چشمهايم و بگويي كه دلت براي ِ من مي‌سوزد. بگويي كه من بي‌ارزشم، رذلم، هرزه‌ و هرجايي‌ام. چطور مي‌تواني تمام ِ دلسوزيهايم را، تمام كارهايم را، تمام دست ِ محبت كشيدن‌هايم را نديد بگيري بگويي كه من از تو سوء استفاده مي‌كردم. واقعاً فكر كردي آدمي مثل تو اصلاً چه استفاده‌اي براي من داشت؟ واقعاً فكر كردي كه در مدت رابطه‌مان دهنده كي بود و گيرنده كي؟

چطور خودت را راضي نگه داشتي هنوز كه سرك كشيدنت، زير و رو كردنت، حرف ِ مفت‌زدنهايت اشتباه نبوده؟

واااي...واي كه مغزم دارد مي‌تركد. به درك كه نمي‌فهمد...به درك گه زده به شخصيتت پيش آدمهايي كه دوستشان نداري. به درك كه مثل دزد آمده و نشسته پاي ِ كامپيوترت و ندگيت را زده زير بغلش و برده. به درك كه مي‌گويد دلش برايت مي‌سوزد و تو نمي‌فهمي براي ِ چه! به درك كه نشسته پايش را انداخته روي ِ پايش و هنوز و هنوز توبيخت مي‌كند. به درك كه جز حس ُ حماقت حس ِ دگري بهت نمي‌دهد. ول كن! كه چه؟ حرص بخوري كه چي بشود؟ داد بزني، گريه كني، آه بكشي كه چي بشود؟ چي عوض مي‌شود؟ گذشته‌اي كه حالا كهنه شده؟ آدمهايي كه نيستند؟ جز درد، جز اين تنگي نفس، جز اين قلب درد چه سودي دارد...هان؟ چه سودي؟

وااي كه نمي‌فهمم چرا آرام نمي‌شوم. نمي فهمم چرا خودم را اينطور نشانده‌ام پاي ِ ميز محاكمه‌اي كه نتيجه‌اي نخواهد داشت. تو كه ميداني اين آدم چطور تو را سالها زجر داد، چرا امروز باز برداشتي و آن SMS كذايي را برايش فرستادي تا باز فرصت پيدا كند هان؟ چرا دوباره پايش را باز كردي توي ِ زندگيت آنهم وقتي كه با زحمت و مشقت تازه بيرونش كرده بودي؟ چرا باز اجازه دادي بيايد و برايت رئيس بازي دربياورد. بيايد و به رخت بكشد كه زماني روي ِ شانه‌هايش گريه كرده‌‌اي، حرف زده‌اي، آرام گرفته‌اي؟ چرا اجازه دادي يكذره حرمتي هم توي ِ رابطه‌تان مانده بود به گا برود...هان؟ چرا باعث شدي رويتان انقدر در هم باز بشود كه حرفهايي بزنيد كه نبايد؟ اين آدم كه رفته بود، اين آدم كه غرق شده بود توي ِ كثافت‌كاريهايي كه صادقانه و مظلومانه انجام مي‌هد، مرض داشتي نه؟ كرم داشتي كه باز بكشانيش، دو تا تو بگويي، دو تا او، و برينيد به همديگر و خلاص؟

پ.ن۲: آرام شده بودم... نباید اصلا میلی که زده بودی را میخواندم که باز اینطور بهم بریزم. خودم هم نمیدانم اصلا چه دلیلی دارد که برای یک آدم بی اهمیت اینطور قلب درد گرفته ام.... اما مهم این است که حرص مثل آبجوش دارد درونم قل قل میکند. سعی میکنم آرام باشم...بیخیال و بیتفاوت... میدانم هم حرص خوردنم چیزی را عوض نمیکند... حتی تو را هم نمیتوانم قانع کنم همانطور که تو نمیتوانی مرا... اما دارم خفه میشوم.... خفه!

armitaa — Tue, 03 Oct 2006 10:08:18 GMT

خداحافظ!

بوی مهر، بوی مدرسه نیست.

armitaa — Mon, 02 Oct 2006 17:49:18 GMT

زنگ مي‌زنم دانشگاه كه ببينم مدركم كي آماده مي‌شود. هيچ‌كس از هيچ‌كجاي دانشگاه تلفن را جواب نمي‌دهد، به جز همان آقاي نابيناي(؟!) تلفنخانه. براي بار چهارم كه مي‌گيرم مي‌پرسم: "دانشگاه امرور تعطيله؟" جواب منفي است، روز حذف و اضافه است.

اوووووووووف...چقدر آزاد و رها رهستم. بعد از اينهمه سال درس خواندن، امسال اولين سالي است كه نه دانش‌آموزم، نه دانشجو ‌و نه استرس كنكور را دارم. خلاص...خبري از جزوه و كتاب و دفتر مشق نيست. حتي خبري از اينطرف و آنطرف رفتنهاي داخل دانشگاه براي ثبتِ نام نيست، آنهم آن دانشگاه درندشت و بي‌در و پيكر جابلقا كه رسماً رُست كشيده مي‌شود.

کوکی

armitaa — Sat, 30 Sep 2006 18:47:18 GMT

نه...اين روزها حرفي براي نوشتن ندارم. نه اينكه چيزي نباشد، چيزي نيست كه بتوانم از دورن لايه‌هاي مغزم بيرون بكشمش و تبديلش كنم به يكسري حرف و كلمه و جمله.

رسماً تبديل شده‌ام به يك آدمك كوكي كه هر روز سر ساعت معيني بيدار مي‌شود، كارهاي يكنواخت و ملال‌آور هر روز صبحش را انجام مي‌دهد و بعد هم از در خانه بيرون مي‌رود. سوار ماشين مي‌شود، پله‌هاي محل كارش را بالا مي‌رود، لبخند ميزند و سلام و صبح بخير با همكارها، بعد كارهايش را انجام مي‌دهد. بعد از ظهر هم همان پروسه صبح را اينبار برعكس طي مي‌كند. پله‌ها را پايين مي‌آيد، ماشن، خانه، اتاق، لباس عوض مي‌كند و همين.

اين روزها حالم بد نيست. يعني هيچ مرگي ندارم. ديروز را هم كلي در هواي آزاد اطراف كن عشق كرده‌ام، خنده‌هايم را كرده‌ام، قليانم را كشيده‌ام، سيگار هم... با اينحال چيزي در روحيه يكنواخت و كسل‌كننده‌ام عوض نشده است.

شبهاي زمستان آزارم مي‌دهد. از اينكه بايد خانه بنشينم و هيچ كاري هم براي انجام دادن نداشته باشم پژمرده مي‌شوم. كسل و خموده مي‌شوم و كارم مي‌شود اينكه الكي توي ِ خانه دور خودم بچرخم، كانالهاي تلويزيون را بالا و پايين كنم، بنشينم پاي كامپيوتر و وصل شوم به اينترنت، اين آيدي، آن يكي آيدي و بعد DC .

هوا كه رو به سردي مي‌رود انرژيم مضاعف مي‌شود. نمي‌توانم مثل تابستان خانه‌نشين باشم. دلم مي‌خواهد بيرون باشم، آمادگي يادگيريم زياد مي‌شود، شوق و ذوقم هم...دلم ميخواهد استخري بروم، ورزشي، دويدني...چيزي! و هيچكدامشان نيست. بايد بست بنشينم توي ِ خانه، توي ِ اتاق، غر بزنم به جان ِ خودم و پدر و مادرم و بعد هم شما...اينجا در اين صفحه سورمه‌اي محبوبم.

سردرگمی

armitaa — Thu, 28 Sep 2006 14:46:18 GMT

بچه كه بودم، مثل خيلي از بچه‌هاي اون دوره و زمونه و شايد حالا، دوست داشتم روزه بگيرم. انگار يكجورهايي برام علامت بزرگي بود. اون موقع‌ها برعكس حالا، به شدت لاغر مردني و ضعيف بودم، با اينحال حتي شبهايي كه مامان براي سحري بيدارم نمي‌كرد با كمال پررويي روزه كامل مي‌گرفتم...تا زماني كه به خاطر يك موضوع دكتر بهم گفت كه نبايد روزه بگيرم.

فكر ميكنم 9 يا حداكثر 10 سالم بود كه ممنوع‌الروزه شدم.( ممنوع‌الروزه درسته؟!) سالها گذشت و گذشت و گذشت تا حدوداً چهار سال پيش كه مشكلم رفع شد و دكتر بهم مجوز داد كه روزه بگيرم. اما آرميتاي 21-22 ساله تفاوتهاي فاحش و عمده‌اي با آرميتاي 10 ساله داشت، حتي تفاوت عمده‌اي با آرميتاي 19 ساله!

ديگر هيچ علاقه‌اي به روزه گرفتن نداشتم. نماز هم كه نميخواندم. با اين حال بعد از گذشت 4 سال، پدر و مادرم فهميدند كه من نماز نمي‌خوانم.... حوصله نداشتم بدانند و سر هر موضوع كوچك و بي‌اهميتي موضوع نماز نخواندنم را پيش بكشند، كما اينكه حالا هم دقيقا وضع به همين منوال است. اما باور كن حوصله‌ام از نقش بازي كردن سر رفته بود، ديگر نه انرژيش را داشتم نه توانش را...

يكي از روزهاي ماه رمضان سال ِ گذشته صبح كه رسيدم تهران بعد از اينهمه سال دلم خواست كه روزه بگيرم. شب توي ِ قطار شام نخورده بودم، موقعي هم كه رسيدم خانه اذان گفته بودند و سحري هم نتوانستم هيچ چيزي بخورم. با اينحال وضو گرفتم و بعد از مدتها نماز خواندم...حس و حالش؟ يادم نيست. بعد هم خوابيدم. نماز ظهرم را يادم رفت كه بخوانم، نزديك افطار بود كه يادم آمد...چند دقيقه‌اي مانده با افطار هم پريود شدم...يعني همه روز كشك! دوباره همه چيز را بوسيدم و كذاشتم كنار!

امسال تصميم گرفتم روزه بگيرم. به حالم زياد فرقي نمي‌كرد.. از صبح تا عصر سر كار و در نقش ِ يك آدم ِ روزه. ميخواستم واقعا روزه بگيرم نه اينكه مثل تمام ِ اين سالهاي گذشته نقش بازي كنم و درست باز اولين روز ماه رمضان پريود شدم.

حالا ديگه نه حوصله روزه گرفتن دارم باز و نه حوصله نماز خواندن.

اصلا نميدونم چرا اين پست رو نوشتم...

ميداني...يكجورهايي معلقم. نه كاملاً اينطرفيم و رها از قيد و بند مذهب، و نه آنطرفي. سالهاي ِ سال با آن ذهنيت تربيت شده و بزرگ شده‌ام. دست و پاي ِ بيهوده ميزنم اين وسط...تكليفم را نمي‌توانم با خودم روشن كنم. نه دست و دلم به نماز خواندن و كارهايي از اين دست مي‌رود و نه مي‌توانم خودم را از فكر دوزخ و اين چيزهايي كه گاهي به نظرم كاملاً اراجيف مي‌آيد و گاهي واقعي رها كنم.

سردرگمم...همين!

آرمیتا و غرغر...

armitaa — Sun, 24 Sep 2006 17:43:18 GMT

اصلاً حالم بد ِ، حالا هر كاري هم كه بكنم يا نكنم بي‌فايده است. كلافه‌گي و بغض از ظهر تا حالا چسبيده بيخ حلقم و ولم هم نمي‌كنه، اونهم حالا كه بيكار و علاف توي ِ خونه نشستم.

به جان ِ خودم نميشه كه من پريود بشم و نيام اينجا داد و هوار راه بندازم. اصلا انگار اموراتم نمي‌گذره، روزم شب نميشه، يا شبم روز نميشه. خلاصه كه بايد حتماً بيام اينجا و داد و فغان بكنم و يك مقدار متنابهي هم اشك و زر زر قاطيش كنم تا يكم حالم سر ِ جاش بياد.

- با دوست پسر ِ قبليت سر ِ چي بهم زدي؟

- چه فرقي ميكنه، بهم زديم ديگه!

- نه، آخه كنجكاوم بدونم.

- به اين نتيجه رسيديم كه بهتره ديگه با هم ارتباط نداشته باشيم.

- خوب چرا آخه؟ مثلا من با دوست‌دخترم به خاطر اينكه ميخواست ازدواج كنه به هم زديم. خلي دوستش داشتم ولي خوب، شد ديگه!

- (نميدونم به من چه ربطي داره آخه!) ميدوني چيه؟ من يك مقدار بسيار زيادي روانيم! يكهويي حال ميكنم به يكي بگم برو گمشو ديگه ريختت رو نبينم، به دوست پسر قبليمم زد به سرم و گفتم : ديگه به من زنگ نزن! دليلم نداشت. همين!

با چشمهاي از حدقه بيرون‌زده برميگرده و بر و بر نگام ميكنه! يكي نيست بگه آخه يارووو! تو رو سننه؟ تو كه نه سر پيازي نه ته پياز آخه!

بزار بهت بگم چي شد كه ظهر قاطي كردم. مرتيكه برداشته يك چارت 600 صفحه‌اي كشيده و آورده گذاشته جلوي ِ خانم همكار كه توي ِ Visio براش بكشه. خانم همكارم اون چارت 600 صفحه‌اي را زد زير بغل ِ من و گفت تو بكش. از من انكارو از اون اصرار. آخر سر هم يكم با هم تند حرف زديم و منم لج كردم و عين خرها رفتم سر كشيدن اين چارت! حالا اون چارت 600 صفحه‌اي را چقدر بايد تو هم بپيچوني و ريز ريز بكشيش كه توي ِ يك كاغذ A4 جا بشه خدا ميدونه. مرتيكه هم راه به راه مي‌آمد بالاي ِ سر ِ من و مي‌رسيد: چي شد؟ تموم شد؟ نشد؟ ال شد؟ بل شد؟ كوفت شد؟ مرض شد؟ درد شد؟ زهرمار شد؟

اي فلان خر تو دهنت كه لال بشي و بري يك گوشه گم شي تا نبينمت.

بعد من هي يكم چارت كشيدم، يكم اون كاغذها رو لوله كردم و پرت كردم اونطرف ميز. دوباره يكم چارت كشيدم و باز قاط زدم و زدم تو سر خودم و بعد كلي به جون ِ‌خانم همكار غرغر كردم و بعد باز رفتم يكم آب خوردم و آمدم، بعد باز چارت كشيدم، بعد باز كم مونده بود چاك ِ دهنم رو بكشم و به يارو فحش بدم كه شانس آوردم يارو بيخيال شد و گورش رو گم كرد و رفت. منم بار و بنديلم را برداشتم و آمدم خونه! چارت را هم آوردم كه وقتي بيكار شدم و حالم سر ِ جاش اومد بشينم و بكشم. الان بيكارم ولي حالم سر ِ‌جاش نيومده. اصلا اين چارت ِ عين آيينه دق ميمونه، همين الانم جلومه و خيلي دلم ميخواد خررررررررررت پاره‌‌اش كنم و ريز ريزش كنم و بريزم هوا، مثل نقل و نبات كه سر ِ عروس و دوماد مي‌ريزن. حالا به كسي چه كه اينجا عروس نداريم. مگه من خودم چمه؟ دختر به اين ماهي، خوبي، خوشگلي، نازي؟ اخلاقم كه نگووو، توووپ! طرف در عرض 3 روز رم ميكنه.

خوب ديگه...حرفم نمياد. يعني غرغرم مياد ولي چون تكراري ميشه و باز بايد برگردم بالا و از اول همه اينها رو قرقره كنم چيزي نميگم.

تو هم نميخواد بياي تو كامنت‌دونيم چيزي بگي، من همينجا خودم را معرفي ميكنم: آرميتا لطيفي غرغرآبادي.

اگر اين پست به مقدار زيادي دري وري ِ اصلا مهم نيست. هميشه كه نبايد كم دري وري بنويسم. بزار يك بار هم زياد دري وري بنويسم.

Shit

دیروز و ...

armitaa — Fri, 22 Sep 2006 17:41:18 GMT

1- ديروز از آن روزهايي بود كه در عين سكون و يكنواختيش انواع و اقسام سوژه‌ها ذهنم را اشغال كرده بود. با اينحال آنقدر كلافه بودم كه نتوانم حتي دو – سه خطي بنويسم.

2- ديروز بعد از ظهر، بالاخره طلسم شكسته شد. طلسم چي؟! برايت مي‌گويم.

در تمام اين مدت هفت ماهي كه از اتمام رابطه من و احسان مي‌گذشت هيچ وقت نتوانستم بروم سروقت لپ‌تاپ‌ام (لب‌تاپ؟!) كه يك گوشه‌اي افتاده بود و خاك مي‌خورد. حوصله نداشتم روشنش كنم و بعد هم بروم سر وقت عكسها و فيلمهايي كه باعث اشغال بيشترين حجم حافظه‌اش شده بودند.

يكحجورهايي دست و دلم مي‌لرزيد. مي‌دانستم ديدن هر عكس، ديدن هر تكه كوتاه ِ فيلم دنيايي از لحظات و خاطرات را جلوي ِ رويم رديف خواهد كرد. نمي‌دانم مي‌شود اسمش را ترس گذاشت يا نه. فرقي نمي‌كند؛ هر اسمي كه به نظرت درست‌تر مي‌آيد رويش بگذار...در هر صورت رغبتي به انجام اينكار نداشتم. احساس مي‌كردم تكرار و يادآوري آنهمه خاطره را يكجا و پشت ِ سر هم تاب نخواهم آورد و به هم ميريزم باز.

ديروز اما اينكار را كردم. از شدت بي‌حوصلگي بود، يا بيكاري نمي‌دانم. اما حس كردم زمانش فرا رسيده است. برش داشتم، گرد و خاكش را گرفتم. بيچاره يتيم. يك زماني در آن خانه تنها مونس و همدم من بود و حالا 7 ماه ِ تمام درست زير پاهايم قرار داشت. هر بار كه پشت ِ ميز ِ كامپيوترم كش و قوس مي‌آمدم نوك انگشتانم سرديش را لمس مي‌كرد و بعد سريع خودم را جمع و جور مي‌كردم و به كارم ادامه مي‌دادم. بود...حضورش را ميديدم و حس مي‌كردم اما تمام مدت ناديده‌اش مي‌گرفتم.

روشن كه شد اول رفتم سر وقت ِ عكسها. همه‌شان را با يك لبخند و خيلي عادي نگاه كردم. تنها عكسي كه كمي دلم را لرزاند عكسي بود كه ده‌بالا از احسان، در حال ِ خواب انداخته بودم. دراز كشيده بود روي ِ شكم و كلي منت كشيده بود كه ماساژش بدهم. بعد هم همانطور خوابش برده بود، عميق و معصوم مثل يك بچه كوچك!

بعد فيلمها... اووووف كه چه مصيبتي سر گرفتن هر كدام از اين فيلمها داشتم. با اينحال همه آنها را هم نگاه كردم. حس ِ بد نداشتم، حس ِ تلخ نداشتم. فقط داشتم صحنه‌هاي آشنايي را ميديدم كه در تمامشان به قهقهه مي‌خندم و فيلم بازي ميكنم كه احسان نفهمد جلوي ِ دوربين است. آخرين فيلم اما حالم را خراب مي‌كند. مربوط به صبح ِ آخرين شبي است كه با هم بوديم. شب ِ تاسوعا! روي ِ تخت، احسان موبايل به دست روبروي من نشسته و عكس مي‌گيرد و منهم دوربين به دست فيلم مي‌گيرم. توي سر و كله هم مي‌زنيم و تنها چيزي كه از من پيداست از زانو به پايين برهنه‌ام است كه توي ِ روشنايي اتاق برق ميزند و ميخورد توي ِ دست و شكم احسان.

همين...همه‌شان را بعد از ديدن مي‌ريزم روي ِ فلش كه رايتشان كنم و بروند قاطي ِ بقيه CDهايي كه پر از عكسهاي زمانهاي ِ مختلف زندگيم هستند. بهتر است بگويم برود آنجايي كه سال تا سال هم سراغش را نخواهم گرفت.

3- ديروز غروب رفتم سراغ ِ وبلاگ ِ يكي از كساني كه ميشناسمشان. منظورم از ميشناسم اين است كه خارج از اين دنياي مجازي ديده‌امش، با هم بيرون رفته‌ايم، شيطنت كرده‌ايم، شوخي و خنده و مسخره‌بازي. مدتهاي مديد وبلاگش را ميخواندم تا اينكه رفتم جابلقا و به نوعي ترك ِ عادت قديم شد. چند روز ِ پيش اتفاقي به وبلاگش برخوردم. تلخ ِ تلخ نوشته بود. آنهم او كه در تمام نوشته‌هايش نوعي شوخي و شور و هيجان موج مي‌زد. آن روزهايي كه من رفتم جابلقا، تازه عروسي كرده بودند...با دوست پسرش. و مي‌نوشت از تمام اين لحظات. حتي بعد از عروسيش در يك مهماني وبلاگي باز همديگر را ديديم و چقدر شاد بود و چقدر راضي از اينكه زندگي‌ ِ مشتركش را شروع كرده.

وبلاگش را زيرو و رو كردم...طلاق گرفته بود! نميداني چقدر حالم بد شد. يكجوراهايي گسستن از رابطه‌هاي عاطفي تمام وجود آدم را زير و رو مي‌كند. مني كه با طرفم زندگي ِ زير ِ يك سقف نداشتيم تا مدتها درگير خاطرات و لحظه‌هاي با هم بودنمان بودم. و تو فكرش را بكن كه مدت مديدي را عاشقانه با يك نفر بگذراني و بعد ....تمام!

4- ديشب....!!!!! نه حوصله ندارم اين يكي را بنويسم. اين يكي كاملا ً مبحث جدايي است. مي‌نويسمش ولي حالا نه!

یک بعد از ظهر ساده

armitaa — Wed, 13 Sep 2006 18:39:18 GMT

به عادت هر روز وارد كه مي‌شوم سلام وبعد هم توي ِ‌اتاق دربسته، تعويض لباس. موهامو باز ميكنم و شونه ميكشم، بعد دستشويي و آبي به سر و صورت.

كنار مامان ميشينم – ليوان چايي به دست – و خودم را مي‌چسبونم بهش، كه امروز كاري كرده كه اساسي شوكه‌ام، گرچه از او بعيد نبود، نه اصلا بعيد نبود..

بعد هم تخت و كتاب به دست، يله و يكوري ميخوانم "همنوايي شبانه اركستر چوبها" يكم خوندن و بعد خواب...يك خواب ِ آروم، از همونها كه چشماتو مي‌بندي و يك دقيقه بعد باز ميكني ولي ميبيني يكساعت گذشته.

كش و قوس ميام، مثل هميشه اين موقع لرز ميكنم. غروب ِ سرد، البته سرماي ِ كولر و نه هواي بيرون. دوباره ليوان چايي به دست ميشينم روي ِ مبل ِ هميشگي خودم، پاها روي ِ ميز و كتاب به دست.

از چند صفحه اولش كه قبل از خواب خوانده‌ام خيلي سردرنياوردم، خسته هم كه بودم، خواب‌آلود هم، و سردرد را هم مي‌تواني اضافه كني.

بعد آشپزخانه و بادمجانهايي كه پوست كنده و نمك‌زده آماده سرخ شدن هستند. مي‌شورمشان و بعد رها مي‌شوند در ماهيتابه لبريز از روغن و صداي جلز و ولزشان مي‌پيچد توي گوشم و توي ِ تمام خانه.

باز هم كتاب دستم است، خوشم مي‌آيد. اصلا عادتم است كه وقتي كتابي را دست مي‌گيرم –بخصوص كه برايم جذابيت هم داشته باشد- ديگر كتاب از دستم نمي‌افتد تا تمام شود. بادمجانها كماكان، خيلي آهسته جلز و ولز مي‌كنند و منهم كتاب را گذاشته‌ام روي ِ ميز آشپزخانه و دست ِ راستم را هم زير چانه‌ام و ميخوانم. خانه ساكت ِ ساكت است، نه صداي تلويزيون، نه موسيقي، نه حرف و نه هيچ صداي ديگري جز صداي سرخ شدن بادمجانها درون تابه روغن...آهان! هر از گاهي هم صداي خش خش ورق خوردن صفحه‌هاي كتاب و يا راه رفتن ِ من روي سراميك‌هاي آشپزخانه.

دلم نسكافه مي‌خواهد، اول كمي شير و مابقي آبجوش، درست به اندازه فنجانم درون شيرجوش روي ِ گاز، بعد نرم و آرام يك قاشق سرپر –همان قاشق هميشگي اينكار- نسكافه كلاسيك درون فنجان، سه قاشق سرخالي شكر و بعد هم محتوي جوش آمده شيرجوش سرريز مي‌شود درون فنجان ِ مجبوبم. باز مينشينم پشت ِ ميز و اينبار دست ِ چپ زير ِ چانه و فنجان ِ نسكافه دست راست. جرعه جرعه و مزه مزه سر مي‌كشم. اووووووووووم

فكر كه ميكنم ميبينم چه وابستگي‌هاي ساده و نامعلوم به چيزهاي ِ كوچك و پيش ِ پا افتاده همين زندگي – كه گاهي كوفتي، لعنتي، مزخرف و يا هرچيزي در همين رديف خطابش مي‌كنم- دارم. چيزهايي كه شايد باعث دلگرمي‌هاي گاه و بيگاهم مي‌شوند، يا انگيزه مي‌دهند – نخند!- ، چيزهايي كه خيلي وقتها، درست لحظه‌اي كه انتظارش را ندارم سرك مي‌كشند و پاورچين پاورچين جلوي ِ چشمم نمايان مي‌شوند؛ و شايد نبينمشان، حسشان مي‌كنم.

بیخوابی

armitaa — Sun, 10 Sep 2006 17:38:18 GMT

ساعت 12:30ست كه برق را خاموش ميكنم و وارد تختم مي‌شوم. خسته خسته‌ام، چند شبي است كه نخوابيده‌ام، اما خوابم نمي‌آيد. با اينحال بايد بخوابم، فردا يك روز ِ كاريست!

ميغلتم به پهلوي چپ و بالشم را بغل ميكنم و بعد پاها را جمع ميكنم داخل شكم، ضعف دارم...خوابم نمي‌برد.

- تو چرا پارسال عروسي ِ برادر من نيامدي؟

- مگه چندم بود؟

- 11 شهريور!

- آهان...تهران نبودم!

11 شهریور...فكرم پرمي‌كشد به شهريور سال ِ گذشته. لبخند ميزنم به تمام اتفاقاتي كه در ذهنم مرورشان مي‌كنم. همه چيز چقدر آرام و در عين حال ناگهاني و غير منتظره پيش‌ مي‌آيد.

غلت ميزنم و به پشت ميخوابم، ساعدم را مي‌گذارم روي ِ چشمهايم و سعي ميكنم به چيز ديگري فكر كنم.

سفر شمالمان دو ماه پيش بود حدوداً... و حالا خپل خان شمال است و ذهنم كشيده شده است آنجا، و تصور ميكنم كه در چه حال و وضعيتي بايد باشند. حوصله‌ام نمي‌كشد...جذابيتي ندارد.

بيشتر خودمان را يادم مي‌آيد، شب ِ آخر كه روي ِ زمين دور هم نشسته‌ايم و بساط مشروب‌خوري به راه است. مشروب كه چه عرض كنم، قوطي‌هاي آبجو را چيده‌ايم وسط...ودكا كه گيرمان نيامد و ويسكي را هم هرچقدر با خپل خان چك و چانه كرديم حاضر نشد بگيرد: "ضرر دارد!"

از آبجو خيلي خوشم نمي‌آيد...با آن 11% الكلش و اين كه بايد يك خروار بخوري تا كمي كله‌ات گرم شود. نگين هم كه اصلا از آب ِ جو خوشش نمي‌آيد. هر يك قلپي كه ميخواهد بخورد دو ساعت ادا و اطوار درمي‌آورد و دماغش را مي‌گيرد و خلاصه فيلمي درآورده، كم كم دارد حالم را به هم مي‌زند، بخصوص كه از بس از اين آبجوي ِ مزخرف خورده‌ام كه احساس مي‌كنم تا خرخره‌ام پرشده و كافيست انگشتم را توي حلقم بكنم تا در درياچه‌اي از آبجو فرو رود.

نگين نهايتاً به زور دو پيك كوچك ميخورد، محمد كه لب نمي‌زند و شيشه دلستر را گذاشته جلويش و گاهي لبي تر مي‌كند و فقط من و خپل خانيم كه تند و تند پيكها را بالا مي‌رويم.

بعد هم برقها را خاموش مي‌كنيم و بساط بزن و برقص راه مي‌اندازيم. خپل‌خان هي ادا و اطوار درمي‌آورد، تيشرتش را مي‌زند بالا و شكم گنده‌اش را بالا و پايين مي‌اندازد. چشم غره و غرغر هم فايده ندارد، چندشم مي‌شود از ديدن شكم و سنه لختش كه آن وسط لق لق مي‌خورد.

بعد هم مي‌آيد و با آن خيسي و چسبناكي عرقي كه كرده ميچسبد به من كه دو تايي برقصيم. عق!

ساعت 2ست كه ميزنيم بيرون تا قدمي بزنيم و برويم لب ِ آب. هي من را مي‌كشد كه دوتايي برويم و تنها باشيم "شايد محمد بخواد مخ نگين رو بزنه و حرفي داشته باشند."

مي‌نشينيم روي ِ سنگهاي لب ِ ساحل، با فاصله از محمد و نگين. دلم ميخواهد بروم دوچرخه سواري، نمي‌آيد. هي چرت و پرت مي‌گويد، هي قربان صدقه مي‌رودهي مي‌چسبد به من و دستهايم را ناز و نوازش مي‌كند...دعوايمان مي‌شود.

او مي‌رود كنار نگين و محمد و من هم ميروم يك جاي ديگر مي‌نشينم...پشتشان به من است. همانطور كه در احوالات ِ خودم غرقم و سيگار مي‌كشم يك پسرك ِ مو بلند با ادا و اطوار جلوي ِ رويم مي‌ايستد و آتش ميخواهد براي روشن كردن ِ سيگار.

تا اين را مي‌بيند سريع بلند مي‌شود و مي‌آيد طرفم، پسرك هم مي‌رود. دستم را مي‌كشد كه برويم و قدم بزنيم و حرف بزنيم. قدم‌زنان ميرويم در يكي از همان خيابانهاي شهرك كه كسي نيست و تاريك است و حتي چراغ ويلاها هم روشن نيست. هنوز حرص دارم از دستش و بي‌حوصله‌ام...نميداني چقدر شوق و ذوق ِ دوچرخه سواري داشتم آن لحظه و كورش كرد.

مثل وحشي‌ها بغلم ميكند و مي‌چسباند به خودش و لب مي‌گيرد. هرچقدر جفتك مي‌اندازم زورم نمي‌رسد. همانطور كه به من چسبيده كمي پايين مي‌رود، زانوهايش خم ميشوند و بعد بيشتر خودش را مي‌چسباند و يكهويي ميكشد بالا و ميزند بين ِ پاهايم. شوكه مي‌شوم...دوباره و سه باره! دستم را مي‌كنم توي دهانش و لبهايش را محكم ميكشم، سرش عقب مي‌رود و نفسي مي‌گيرم. فحش را مي‌كشم به همه هيكلش...ول ميكند و سريع عذرخواهي و بعد نميگذارد كه برگردم و بروم سمت ِ خانه! دوتايي راه مي‌افتيم كه از وسط چمنها- كه نزديكتر است- برويم سمت ِ آپارتمان. دوباره وسط راه ميان ِ تاريكي درختهاي جلوي ِ پاركينگ ِ يك ويلا كه چراغهايش خاموش و ظلمات است خودش را مي‌چسباند به بدنم. سفت و سخت و تند تند بالا و پايين مي‌كند. تهوع گرفته‌ام، دلم ميخواهد همه آبجوهايي كه خورده‌ام توي ِ صورتش بالا بياورم. آخر سر هم تف مي‌كنم توي ِ صورتش و بعد برمي‌گردم و مي‌دوم سمت ِ خانه.

حالم بد مي‌شود باز، از يادآوري آن شب، باز هم غلت ميزنم...دمر مي‌خوابم و به عادت هميشه دو تا بالشهايم را بغل ميكنم و بعد صورتم را فرو ميبرم ميان ِ يكيشان و نفس ِ عميق ميكشم...ميرده‌شورم را ببرند كه نميتوانم خاطره خوب تداعي كنم.

پ.ن: لازم به توضیح نیست که تمام این افکار + کلی افکار دیگر مربوط به دیشب است که تا صبح توی تختم وول زدم.